Over schuld, liefde en loslaten

Twee monniken liepen eens langs een bospad op weg naar hun klooster. Opeens hoorden ze hulpgeroep uit de richting van de nabijgelegen rivier. Geschrokken renden ze op de hulpkreten af. Daar stond een jonge vrouw middenin de rivier in paniek met haar armen te zwaaien. Ze had geprobeerd de rivier over te steken, maar de stroming was te sterk gebleken. Ze was hulpeloos precies in het midden blijven steken. Snel sprong één van de twee monniken de rivier in, zwom naar de jonge vrouw toe en droeg haar in zijn armen naar de waterkant waar de andere monnik hen de oever op hielp. De jonge vrouw bedankte de twee monniken uitvoerig. Ze hadden haar leven gered! De monniken vervolgden hun weg in stilte, maar één van de twee liep te broeden op een gedachte. Op een gegeven moment hield hij het niet meer en wendde zich op beschuldigende toon tot zijn reisgenoot: “Dat vond jij zeker wel leuk, hè, om die jonge vrouw zo dicht tegen je aan te dragen! Je weet toch eigenlijk wel dat wij monniken niet in fysiek contact mogen komen met vrouwen?” De andere monnik stopte en keek hem aan. “Jij loopt kennelijk in gedachten nog steeds met haar rond. Ik heb haar al aan de oever van de rivier losgelaten!” glimlachte hij ten antwoord.

Soms zie ik in de winkel iets moois hangen en kom ik in de verleiding om het te kopen. Maar ik heb thuis eigenlijk al genoeg moois hangen, denk ik dan. Laat ik het nou maar niet doen. Dan loop ik door, blij dat ik sterk genoeg ben geweest om mezelf niet steeds aan materiele dingen over te geven. Maar als ik er nog steeds aan blijf denken, dan heb ik dat mooie ding nog steeds niet losgelaten. Eigenlijk sta ik in gedachten nog steeds in die winkel! Echt iets loslaten gebeurt niet alleen in je handelen, maar ook in je gedachten. Stel nou dat ik later die maand iets anders in de winkel zie hangen, dat eigenlijk veel beter bij mij past en misschien zelfs goedkoper is. Dat kan ik nu aanschaffen, omdat ik eerder die maand wat had losgelaten! Immers, was ik eerder die maand voor de verleiding bezweken, dan was er nu geen ruimte meer voor dat betere.

Loslaten heeft voordelen, of het nou gaat om een persoon, een ding of iets uit je verleden. Eén daarvan is dat je ruimte schept, bijvoorbeeld voor nieuwe mogelijkheden die beter bij je passen. En dat voel je.

Het verleden is geweest. En wat je ook hebt beleefd of je is aangedaan, het leven gaat door. Wonden herstellen wanneer je ze de tijd en rust gunt te genezen. Niet door ze steeds open te halen en dan te klagen dat je nog steeds zo’n pijn hebt. Het verleden is hooguit een referentie om dingen anders of beter te doen. Er is geen schuld. Je wou gewoon dat het beter was gegaan, voor een ander of voor jezelf. Dat is liefde. Zou je een jonger kind bestraffen omdat het nog niet zoveel weet en kan als zijn oudere broertje? Veroordeel dan ook niet de keuzes die zijn gemaakt en die niet meer zouden worden gemaakt met de wijsheid van nu. Niets is zomaar slecht of goed. Alles komt zoals het komt en ieder moment geeft je de keuze om het te veroordelen of om het oordelen los te laten en het vrij en open te bezien. Zo laat je los, schep je ruimte en kun je verder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s