De mooiste brug van China

Op een dag, lang geleden, merkte de keizer van China dat in zijn paleis verhalen de ronde deden over een prachtige brug. Deze was zó bijzonder, zó uniek, zó geweldig, het kon met recht de mooiste brug van China worden genoemd. De keizer besloot dat zo’n mooie brug, een keizer waardig, door hem persoonlijk bezocht moest worden. Het probleem was alleen dat niemand precies wist wáár die brug zich eigenlijk bevond. Maar de keizer was vastbesloten en kosten nog moeite werden gespaard. Hij liet een rijke delegatie samenstellen met als taak het vinden van deze unieke brug. Ook de keizer zelf maakte zich klaar om met zijn ruime gevolg van soldaten, raadsheren, courtisanes en bedienden op reis te gaan. Zo gezegd zo gedaan en niet veel later vertrok de karavaan.

Na een maand rondgereisd te hebben had het gezelschap de brug nog steeds niet gevonden. Maar de karavaan trok onverschrokken verder. In de verbeelding van de keizer, zijn courtisanes en de rest van het gezelschap werd de brug almaar mooier. De één zei dat de brug van goud gemaakt was. Een ander voegde eraan toe dat de railingen bezaaid  waren met robijnen en diamanten. En volgens een derde waren de pijlers uit het witste marmer opgetrokken.

Na nog eens twee maanden rondgezworven te hebben had het gezelschap nog steeds niets gevonden wat maar in de verste verte voldeed aan de beschrijvingen van de brug met de illustere naam. Op een dag stopte de karavaan voor een rustpauze langs een rivier. De keizer, moe van het zoeken, besloot voor de allerlaatste keer iemand de weg te vragen naar de Mooiste Brug van China. Hij zag even verderop een schamel hutje nabij de rivieroever staan en gebood één van zijn soldaten om de oude man die ernaast zat bij hem te brengen.

“Oude man,” sprak de keizer, “kun je mij vertellen of je weet waar de Mooiste Brug van China zich bevind?” De oude man glimlachte naar de keizer. “Uwe majesteit heeft hem gevonden, daar is hij!” antwoordde de oude man en hij wees achter zich naar een schamele houten brug vlakbij zijn hutje. De keizer liep rood aan. “Ben je me nou voor de gek aan het houden, oude man?! Weet je wel wie je voor je hebt? Denk je écht dat dat oude houten ding de Mooiste Brug van China is, een keizer waardig?”

“Jazeker,” sprak de ouden man. “Dit is de enige brug in de hele, kilometers en kilometers wijde omtrek. Ezels, runderen, varkens, paarden, boeren, soldaten, koningen en wijzen – zij allen hebben hun voetstappen reeds achtergelaten op deze nederige brug en zijn zo toch aan de overkant geraakt. Een mooiere brug dan deze bestaat niet.”

De keizer werd stil. Hij stapte van zijn draagstoel en maakte een diepe buiging voor de oude man.  Hij overzag al de beelden die hij en zijn gezelschap maandenlang van de brug hadden gemaakt. Het was al begonnen bij de naam. Direct bij het horen van de naam van de brug had iedereen zich gelijk een beeld gevormd. En dat beeld werd steeds groter en dikker en zwaarder en onttrok zodoende iedereen aan de essentie van de brug zelf. Het maakte voor het wezen van de brug niets uit. Hij WAS gewoon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s